Een woord dat de afgelopen weken bleef hangen. Mijn vader zit al weken op een ziekenhuis kamer. Zijn omgeving is heel klein en beperkt. Gelukkig heeft hij een groot raam en uitzicht op bomen en natuur. Ook in de kamer zette ik een vaas met voorjaarsbloeiers, wat kaders met foto's, een groeiende amaryllis. De plek waar je veel tijd doorbrengt heeft, zonder dat we het vaak beseffen, indirect invloed op hoe we ons voelen. Misschien zit jij vaak achter een bureau. Hoe voelt die p

Deze zin kwam ik tegen in de nieuwsbrief van zenmaster Edel Maex. Ik schreef hem op in mijn aanteken boekje. Wu wei, doen door niet te doen, zeggen ze in de tao. Je daar als westerling kunnen aan overgeven is een hele uitdaging. Ik probeer het al een paar jaar maar blijf ook geconfronteerd met het "ik heb het gemaakt, zie mijn carrière, ..." prestatie maatschappij gedoe. Ik doe niks of heel weinig in een dag. Zo lijkt het toch. Maar zorgen voor je gezin, je huis, je omgeving

Tijd nemen om wat je ervaarde te laten bezinken. Dat is was integratie voor mij betekent. Vandaag was ik op bezoek bij mijn osteopaat. Een bijzondere man, eentje die nog echt de tijd neemt. En ook tijd laat om hetgeen hij door zijn be-hand-eling bracht, lichamelijk te laten landen. Ik mocht dus na de sessie nog zeker 20 of waren het meer minuten op de tafel blijven liggen luisterend naar de geluiden van de zee. Deugddoend was dat. We hollen vaak van het ene naar het andere. M

Dit idee kwam in mijn geest voorbij waaien na een gesprek. Ik dacht terug aan het boek " aarde roeren " van filosofisch tuinier Jan Graafland. Het is een simpel ritueel dat je ook gewoon thuis kan doen. Je vult een mooie kom of schaal met aarde uit plekken die je genegen zijn: uit je tuin, bij een bijzondere boom, krachtplekken, .... Na een korte meditatie waarbij je eventueel een kaarsje aansteekt, ga je met de kom op je schoot zitten. Je draait de aarde zachtjes in de kom w